Mülkiye 78
MÜLKİYE MARŞIBaşka bir aşk istemez, aşkınla çarpar kalbimiz, Bir güneştin bir zamanlar, aya kadar kaldındı dün, Beklesin Türkoğlu'nun azminde kuvvet bulmayan, Beste: Musa Süreyya Güfte: Cemal Edhem(Yeşil)
"Mülkiye Tarihi" ya da Tarihin Mülkiyelisi Mülkiye Marşı'nin güftecisi Cemal Edhem (Yeşil) Bey, 1921 mezunu 1918'de kaleme aldığı bu şiir için, o zamanki duygu ve düşüncelerini yıllar önce şöyle anlatmış : "... Bunu şimdi ifade edebilmek çok zor. Aradan elli yıla yakın zaman geçti. O zamanın havasına girmeyi denemek, yirmi yaşından önce alınmış bir soluğu elli yıl ciğerlerinde tutup yetmişine yakın vermeyi düşünmek gibi birşey olur. Yine de şu kadarını söyleyeyim: Mülkiye'nin 1918'de yeniden açılışı, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonraki Mütareke Yılları'nın ilk günlerine rastlar. Okul'a girdiğimizin altıncı ayına doğru yazdığım bu şiire, o kara günlerin gittikçe artarak yüreklerimizde yer eden acısı ve acılığı ister istemez sinecekti. Güftenin o zaman için aşırı iyimser görünüşünü de delikanlılık çağını yenilgiye karşı direnme gücüne ve aydınlık bir geleceğe özlem duygusuna verebiliriz." Kuşatılmıs, hırpalayıcı, horlayıcı günlerin yarattığı öfkeyle, taş gibi sessizleşmek yerine duyarlılaşan gençliğin başka bir dünya kurmaya hazır olduğunu dile getiren, coşku ve soyluluk ifadesi bu şiir, daha sonra değerli besteci Musa Süreyya Bey tarafından bestelendi. Musa Süreyya Beyin değerli kardeşi Sayın Nihal Erkutun, Mülkiye Marşı'nın bestelendiği geceyi şöyle anlatmakta :"Gayet iyi hatırlıyorum. Mütareke yıllarında bir gece, bir dostumuzun evinde ailece toplandığımız sırada, Marş'ın güftesini getirdiler. Ağabeyim, güfteyi okuyunca, çok duygulandı. Hemen kalktı; orada bulunan piyanonun başına geçip bu Marş'ı o gece besteledi..."
Mülkiye Marşı ile ilgili olarak Prof. Dr. Cem Eroğul'dan bir alıntı:Mülkiye geleneğinin anlam ve gücünü kavramada önemli
göstergelerden biri Mülkiye Marşı’
dır. Bu marşın yalnızca ilk kıtası okunduğu için, öteki iki kıtada söylenenler
genellikle bilinmez. Marşın sözlerini 1919 yılının Nisan ayında yazan Mülkiye
öğrencisi Cemal’in bir iki dizesini anımsatmak isterim. 1919 Nisan’ında durumun umutsuzluğu ne güzel anlatılıyor, değil mi? Ancak, arkasından şunları ekliyor Cemal: “Sel durur, yangın söner, elbette bir gün ey vatan /Süslenir oynar yarın, dün ağlayıp matem tutan.” Sonra da, bildiğimiz o güçlü seslenişi yineleyerek son noktayı koyuyor şiirine: “Ey vatan, göz yaşların dinsin yetiştik çünkü biz” Bir düşünelim: Bu sözler, yurdun
“sislenen boşlukta bir yıldız”
gibi kayıp gitmekte olduğu günlerde, Mustafa Kemal’in Samsun’a çıkışından bir ay
önce söyleniyor. Üstelik söylenmekle de kalmıyor, aynı okulun, Mülkiye’nin,
müzik öğretmeni Musa Süreyya tarafından coşturucu biçimde seslendiriliyor. Bu ne
inanç gücüdür böyle ? Bir yüksekokul öğrencisi, bu en kara günlerde, bir marş
yazarak, ülkesine “merak etme, yetişip geliyorun gözyaşını dindirmeye” deme
gücünü nereden bulabiliyor ? Prof. Dr. Cem Eroğul |
This page was designed & prepared by Aydin Cetinbostanoglu on 26.April.2004